welkom

Anker 2-50%Evangelisatie door middel van het voeren van de vlag “Geloof, Hoop & Liefde”, naar 1 Korinthiërs 13:13:

Zo blijven dan: Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.

Middels het voeren van deze vlag op de “Marle”, willen wij, zij het in het klein, uiting geven aan de grote opdracht van Christus, gegeven in Mattheus 28:16-20:

En de elf discipelen zijn naar Galilea gegaan, naar de berg waar Jezus hen ontboden had. En toen zij Hem zagen, aanbaden zij Hem, maar sommigen twijfelden. En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei: Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen. En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.

De Schieman

Het seizoen gaat weer beginnen, denk aan uw touwwerk!

Het seizoen staat weer voor de deur, de eerste boten gaan weer te water. Nu is het tijd om al jou touwwerk te controleren.

Of het nu meertouwen zijn, of schoten voor uw zeilboot. Bekabelaringen of leguanen; netten of ladders; Stootwillen en Fenders; zeilmakerij; verstagingen; enzovoorts enzovoorts.

Dan bent u bij De Schieman Scheeptuigerij aan het juiste adres!

Wie is Scheeptuigerij de Schieman?

Wij houden ons al meer dan 25 jaar bezig met tuigage in de ruimste zin van het woord. Op grotendeels ambachtelijke manier wordt een grote diversiteit aan producten in goed overleg met de klant door ons gemaakt. Voor producten van touw en staaldraad bestemd voor toepassingen in de offshore, Koninklijke Marine, de visserij, binnenvaart, watersport en zelfs de kunst kunt u bij ons terecht. Service en klantgerichtheid staan bij ons hoog in het vaandel.

Directeur/eigenaar Peter Wezelman.

Scheepje varen

Bea Zoer“In een scheepje over zee, vaar je mee vaar je mee….“, schoot me door het hoofd terwijl we heftig op en neer bewogen door de golven midden op de Waddenzee ergens tussen Harlingen en Texel. De boot was niet veel groter, stel ik me voor, dan die van Jezus‘ vrienden en ik kan me ineens levendig voorstellen hoe bang zij geweest moesten zijn toen met die plotselinge storm op het meer.
Met de waterkaart op schoot probeerden we de nummers van de boeien terug te vinden op de kaart. Het eerste stuk ging perfect: de nummers klopten, we manouvreerden succesvol langs zandplaten en aanschouwden nog een groep zonnende zeehonden. Sommige stukjes konden we zeilen en andere stukken moesten op de motor afgelegd worden.
Maar ineens hadden de boeien geen nummers meer, dus we hadden geen idee hoe ver het nog was naar Texel. Het werd later en later. De benzine van de motor raakte op. Het navigatiesysteem van de auto gaf aan dat we midden op een groot open water zaten met hier en daar nog zandplaten ertussen, mosselkwekerijen en in de verte vissersboten. Heen en weer ging de boot. Golven sloegen stuk op de boeg. Kou. Wind. Misselijk. Paniek.De krantenkoppen zag ik al voor me: “Echtpaar gevonden na zeildrama op waddenzee”. En “Vrouw zeilbootdrama: ‘Ik stap nooit meer in kleine zeilboot‘”. Er moest wat gebeuren. Ik wilde die boot uit, we moesten die zee uit, we moesten benzine hebben. Ik was zelfs bereid de vuurpijlen die we meehadden af te vuren. Laat ze ons maar komen halen, dan is het maar weer voorbij.

Uiteindelijk besloten we met de laatste brandstof naar een vissersboot te varen waar we hulp vroegen. Helaas konden ze ons niet ‘redden‘, maar gelukkig hadden ze wel een beetje benzine voor ons en konden ze ons de kortste weg naar de wal vertellen. Volgens hen moesten we het ruim voor het donker kunnen halen.

Nog een paar uur varen met ons tempo. Ik kon wel janken. Opluchting was er ook wel een beetje. Ook omdat er tenminste een paar mensen op die ruige zee waren die wisten dat wij in een klein zeilbootje de oever probeerden te halen.

Mijn stoere zeeman manouvreerde met half gesloten ogen het bootje richting Den Oever, terwijl ik over de reling hing en me behoorlijk vervelend voelde. Bakken met water sloegen nog een paar uur over ons heen. En uiteindelijk was daar Den Oever, de sluis, de jachthaven, Land!!

En dan te bedenken dat wij niet eens een windkracht hadden die ‘storm‘ genoemd mag worden. Hoe ellendig moeten Jezus‘ vrienden zich wel niet gevoeld hebben, terwijl Jezus lag te slapen nota bene! Ik moest er niet aan denken te moeten slapen op de zee met de golven die wij hadden. En dan Jezus‘ woorden: Vertrouw, Ik ben de Heer, ook over de wind en het water.

Die zoete liedjes over scheepje varen, scheepke onder Jezus‘ hoede, Berend Botje kregen ineens een heel andere dimensie.

Met toestemming overgenomen Bea Zoer 2012

FaceBook

FaceBookWe zijn nu ook te vinden op FaceBook:

Levend Water Almanak

De centrale vraag die we daar willen stellen:

Watersport en jou geloof belijden?

Kun jij dat hand in hand laten gaan, actief bezig zijn met jou hobby en tegelijkertijd laten zien dat jij Christen bent? Ofwel: Evangelisatie op de pleziervaart…

Ontmoet elkaar nu dus ook op FaceBook.

 

 

Was ik nu maar een zeilboot…

Was ik nu maar een zeilboot,
dan voer ik naar de andere kant van de oceaan.
Voorbij de horizon,
hier heel ver vandaan.

Was ik maar een zeilboot,
dan voer ik achter mijn dromen aan.
Zeilend op de wind,
daar waar de wijde wereld begint.

Was ik maar een zeilboot,
dobberend op de zachte bries.
Door de branding van de zee,
en ieder die wilde, die mocht met me mee.

Was ik maar een zeilboot….

Zeilen door de stormen van het leven…

zeilen met jezusHeb je ooit de gelegenheid gehad om de zo geheten ‘tall ships’ te zien, replica’s van voorbijgegane jaren toen commerciële zeilschepen de zeeën beheersten? In de voorgaande jaren heb ik het voorrecht gehad om deze schepen van dichtbij te zien, hier in Den Helder. Ze zijn werkelijk indrukwekkend!

Het deed mij denken aan het ‘oude lied’ van Piet Veerman: sailin’ home across the ocean

sailin’ home we’re going to be free.  Sommige van jullie zijn misschien zeilers die van hun vroegere werk, nu hun baan hebben kunnen maken, nu jullie tijd besteden aan boord van een schip, zeilen op de wind, waar hij ook heen gaat.  Anderen onder ons wensen misschien om alles achter te laten, om weg te komen van het al, het zeil te hijsen en te zeilen richting de horizon. Maar, zeilen vergt een hoop werk, kennis van de wind, golven en deining van de zee, stroming op het meer, en een ‘hoop geluk’ de juiste wind in de zeilen te krijgen. Toch kan de zee onvoorspelbaar zijn, rustig zeilen is niet altijd mogelijk. Het water kan kalm zijn met blauwe luchten erboven en flink wat zon, maar binnen een paar minuten kan het allemaal anders liggen en een storm kan de kop opsteken. Ook in het leven, niet waar?

En Paulus kreeg in de nacht een gezicht; er stond een Macedonisch man, die hem toeriep: Steek over naar Macedonië en help ons. Toen hij het gezicht gezien had, zochten wij dadelijk gelegenheid om naar Macedonië te vertrekken, daar wij eruit opmaakten, dat God ons had geroepen om hun het evangelie te verkondigen. En van Troas afgevaren, koersten wij recht op Samotrake aan en de volgende dag naar Neapolis; en vandaar naar Filippi, dat de eerste stad is van dit deel van Macedonië, een (Romeinse) kolonie. En wij vertoefden enkele dagen in die stad. En op de sabbatdag gingen wij de poort uit, de rivier langs, waar wij verwachtten, dat een gebedsplaats zou zijn; en nedergezeten, spraken wij tot de vrouwen, die samengekomen waren. En een zekere vrouw, met name Lydia, een purperverkoopster uit de stad Tyatira, die God vereerde, hoorde toe, en de Here opende haar hart, zodat zij aandacht schonk aan hetgeen door Paulus gezegd werd. En toen zij gedoopt was en haar huis, nodigde zij ons, zeggende: Indien gij van oordeel zijt, dat ik de Here getrouw ben, neemt dan uw intrek in mijn huis. En zij drong ons ertoe. ~Handelingen 16:9-15

In dit Schriftgedeelte lijkt het dat Paulus een beetje gefrustreerd over kan komen. In zijn poging ‘te zeilen richting de horizon’, in de Macedonische regio. Hij weet dat hij moet (blijven) gaan, maar de Heilige Geest lijkt een geheel ander plan voor hem te hebben. We pakken dit verhaal op ion het midden van de nacht, wanneer hij een visioen krijgt met de instructie om naar Macedonië te gaan. Dit visioen mag misschien een droom lijken, wellicht een innerlijke stem of zou het God zijn die tegen hem spreekt door een man? God communiceert op verschillende manieren met ons, als we maar bereid zijn te luisteren.

Zelfs al lijkt het dat Paulus niet een directe richting lijkt te gaan of te hebben, blijft hij in contact met zijn Navigator.

Hij blijft open staan voor Gods Woord, gesproken of geschreven, en gehoorzaamd als hij een bepaalde richting in word gestuurd. De volgende dag reist hij dan ook direct af en via diverse plaatsen, bereikt hij zijn eerste bestemming Filippi in Macedonië.

Ongeacht de reis die we maken, of we nu reizen over land of over de wateren in het leven, is het beste besluit om te blijven luisteren naar de Navigator. Wat voor soort reiziger we ook zijn, we moeten nooit onderschatten de reis die voor ons ligt en dit bij God te brengen in gebed en geloof. Door gebed is Hij aanwezig bij ons en geeft Hij richting aan het leven, Hij helpt ons de grootste stormen te overwinnen en is Hij bij ons als alles ‘gladjes verloopt’. Wanneer we niet eerst Hem zoeken, welke reis we ook ondernemen in het leven, is op weg gaan naar een reis van mogelijk gevaar en rampspoed.

In Mattheüs 6:33 staat geschreven:

Zoek eerst Gods koninkrijk en zijn gerechtigheid, dan krijgt u al het andere erbij.11403463_692841450862678_7198705864566823263_n

Wanneer we op reis gaan, en dan met name op een zeilboot (van het leven), bekijken we toch ook eerst de route kaart, de mogelijke gaveren van diepten en ondiepten, de windrichting en de kracht ervan? We zetten een route uit en navigeren op het kompas.

Zo mag ons leven er ook uitzien: We zoeken eerst Gods koninkrijk en Zijn gerechtigheid en al het overige (wat we nodig hebben!) krijgen we er bovendien bij!

Moge de Here zegenen op de reis van uw leven, indien u Hem er bij betrekt zal Hij zorgen voor een behouden aankomt, al kan het nog zo stormen!